Napapalibutan tayo ng mga pasanin. Habang tumataas ang presyo ng mga bilihin at hindi tumataas ang sahod, nahihirapan ang mga pamilya na matugunan ang kanilang pangangailangan.
Ang mga kalsadang itinuturing na ligtas noon ay tila mapanganib na ngayon, at ang mga pangarap natin para sa ating mga anak ay unti-unting nagiging mailap. Madaling magpadaig sa bigat ng mga pangyayaring ito at hayaang lamunin tayo ng pagkadismaya.
Gayunpaman, dapat nating tandaan: we are not defined by the failures of our leaders. Ang ating halaga ay wala sa mga bulwagan ng Kongreso o sa mga napapako na pangako ng mga pulitiko. Matatagpuan ito sa paraan ng pag-awit ng isang ina sa kanyang anak kahit wala siyang maipakain, at sa pagkukumpuni ng isang ama ng mga sirang upuan, na ginagawang matibay ang mga tira-tirang kahoy.
Makikita natin ito sa palengke, kung saan nagbibigay ng dagdag na prutas ang mga tindero sa mga pamilyang nangangailangan; sa mga lugar, kung saan nagbabahagi ng payong ang mga estranghero tuwing biglaang pag-ulan; sa mga gurong nagtitiis magpalipas ng oras upang gabayan ang mga mag-aaral nang walang kapalit; at sa mga magsasakang nagtatanim nang may pag-asa, kahit matapos ang isang masamang ani. Ito ang diwang Pilipino—hindi nasusukat sa kung ano ang kulang sa atin, kundi sa kung ano ang taglay natin sa ating kalooban.
Maaaring alisin ng kahirapan ang ating materyal na yaman, ngunit hindi nito kayang bawasan ang ating dangal. Maaaring guluhin ng karahasan ang ating mga lansangan, ngunit hindi nito kayang sirain ang ating determinasyon. Bagama’t hinahati tayo ng pulitika, pinagbubuklod tayo ng kabutihan. Kapag nawawala sa paningin ng mga pinuno ang kanilang layunin, naaalala ng mga ordinaryong mamamayan na magbahagi ng kung ano ang mayroon sila, kahit pa kakaunti lamang ang maibibigay.
Tsk! Tsk! Tsk! Ang ating lakas ay hindi nakasalalay sa kung ano ang inaasahan natin mula sa iba, kundi sa kung ano ang ating itinatayo na gamit ang sarili nating mga kamay at puso.
